Fashion
Art
Charity
Radio
Design

Cushion

A “cushion” (kussen in Dutch), intended as an accessory for the living room, phonetically conjures up the image of a kiss, which is reflected in an image of the designer’s face kissing itself: a mirrored profile, like a Rorschach inkblot. On the cushion’s back, “kisses” are applied in the form of an xxx pattern. The “x” also appears in the designer’s name.
In this sense, the cushion also comprises a little love-life-related psychology: the love for another presumes the love for oneself, which is actually what psychoanalysis also brought to light– see the Rorschach inkblot.



Een “kussen”, bedoeld als accessoire voor de woonkamer, roept, via het fonetisch klankbeeld de betekenis op van zoenen, kussen. Dit wordt weergegeven door een print van het aangezicht
van de ontwerper die zichzelf kust: een portret van opzij, waarbij dit gespiegeld weergegeven wordt, als een Rorschach-vlek. Op de ommezijde van het kussen, worden “kusjes” aangebracht onder de vorm van een xxx-motief. De “x” komt ook voor in de naam van de ontwerper.
Het kussen bevat in die zin ook een stukje psychologie van het liefdesleven: de liefde voor de ander, vooronderstelt de liefde voor zichzelf. Dit is toch wat de psychoanalyse -- cf. de Rorschach-vlek -- mede aan het licht bracht.



Un coussin (kussen en néerlandais) créé comme objet de décoration pour un salon, rappelle phonétiquement l'image d'un baiser ("kussen" signifie aussi "baisers"). Cette image est symbolisée par le visage du designer qui s'embrasse lui-même, sous la forme d'une tache de Rorschach. Au dos du coussin, on peut voir des baisers sous forme de xxx. Le "x" est également présent dans le nom du designer.
Dans ce sens, ce coussin fait aussi référence à la psychologie de l'amour: l'amour pour autrui sous-entend l'amour de soi-même, ce qui est en fait ce que l'analyse m'a permis de découvrir - voir la tache de Rorschach.





Coffee Cup

At one point Illy launched its collection of decorated cups. I extrapolated and thought of coffee cup, drinking coffee, my mother drinking coffee and leaving lipstick on the cup. For me it also had to do with the concept of making attractive that which is dirty or what is actually not accepted, in this case the lipstick, the finger prints, the coffee ring and coffee drops left on the service. That was an idea I had quite early on, when I started psychoanalysis and struggled with the fact that others did not accept me. I was 19. Later I saw this design appear partially on cardboard cups, in lipstick advertising, but by then I had already sold my cups in the Godiva store on the art-loving Sablon in Brussels. One cup, filled with her favorite chocolate, I gave to Queen Paola who encouraged me to pursue my creations in a nice letter. I made the cups at Royal Boch in La Louvière. I used my body in the sense that I painted my lips and finger tips and imprinted them on the cups. So I didn’t have to sign them again. As seen from the psychology of creation it could be said that this is a prime example, as are many of my projects, of the psychological process of condensation, which means the process through which various thought processes are represented in a single image. I hope that Illy will ask me to do this all over again for them. This is a photoshopped image on how it would look.